شهید والامقام فریدون حقی در هفتمین روز بهار سال ۱۳۴۶، در خانوادهای پرجمعیت و ساده، در روستای زیبای قاسمکَندیِ برزند چشم به جهان گشود. پدر ایشان، حاج محمدعلی حقی، کشاورز و دامداری سختکوش با اندیشهای روشن و روحیهای بزرگ بود و مادرشان مادری مهربان، صبور و فداکار که نقش مهمی در تربیت فرزندان ایفا کرد.
شهید فریدون حقی از همان سالهای کودکی، روحیهای مسئولیتپذیر و ایثارگر داشت. او در کنار تحصیل، به کار نیز مشغول بود و درآمد خود را صرف حمایت از خانواده میکرد تا زمینه ادامه تحصیل و رشد برادران و خواهرانش فراهم شود. تهیه لباس، لوازمالتحریر و کمک به هزینههای زندگی خانواده، بخشی از دغدغههای همیشگی او در سالهای نوجوانی بود.
شهید فریدون حقی دوران ابتدایی و راهنمایی را در دهستان برزند به اتمام رساند و دوران دبیرستان را در اردبیل و در رشته تربیت بدنی دانشگاه تهران قبول شد.شهید فریدون حقی علاقه به ورزش والیبال داشت و عضو تیم کشوری والیبال بود.
با آغاز جنگ تحمیلی، شهید فریدون حقی در سن ۱۸ سالگی با اعتقادی راسخ به پدر خود اعلام کرد که برای دفاع از خاک میهن و حمایت از مردم مظلوم خوزستان داوطلبانه عازم جبهههای نبرد خواهد شد. سراسر زندگی کوتاه اما پربار او، سرشار از فداکاری، شجاعت و عشق عمیق به وطن بود. او عاشق ایران و مردم ایران بود و این عشق را در میدان نبرد بهروشنی به نمایش گذاشت.
شهید فریدون حقی در چندین عملیات بزرگ حضور فعال داشت و همواره در خطوط مقدم جبهه ایفای نقش میکرد. شجاعت مثالزدنی، روحیه پیشروی و بیباکی او در برابر خطر، از ویژگیهای بارز شخصیتیاش بود؛ هرگز از عقبنشینی سخن نمیگفت و هراسی از مرگ نداشت.
سرانجام این رزمنده دلاور در اسفندماه سال ۱۳۶۵ در یکی از مناطق عملیاتی در جبهه جنگ در یک عملیات جنگی و دفاع از خاک وطن ، مورد اصابت سه گلوله از پهلو قرار گرفت ،طی اعزام به بیمارستان اهواز پس از چند ساعت وقتی دستانش در دستان دو برادر خود بود به فیض عظیم شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در آرامگاه برزند به خاک سپرده شد.
برادر شهید، سرهنگ نورالدین حقی از کارکنان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، به پاس ارادت و علاقه عمیق به برادر شهید خود، نام «فریدون» را بر فرزندش نهاد. امروز نیز یاد و راه این شهید والامقام در نسلهای بعدی خانواده زنده است و برادرزاده ایشان با همان نام، دلباخته ایران و آرمانهای والای وطندوستی است.
وصیتنامه شهید فریدون حقی
(سال ۱۳۶۵)
به نام خدا
من، فریدون حقی،
سرباز راه خدا،
عازم جبهههای نبردم.
ما باید خود را فدا کنیم تا وطن سرافراز و سربلند بماند.
مرگ وجود ندارد، چرا که روح همواره زنده است.
به یکدیگر، به هموطنان خود و به نسلهای آینده ارزش و اهمیت بدهید.خواهر و برادرانم خاک این کشور حکم ناموس ماست ،بخدا سوگند اگر خداوند حتی یک روز به من مهلت نفس کشیدن دهد ،باز هم به جبهه برمیگردم و باز هم شجاعانه در مقابل دشمن می ایستم ، از شما میخواهم نگهدار و نگهبان ، و امانت دار این کشور باشید ، تا نسل های آینده در پیشرفت و اقتدار این کشور بکوشند.
زنده باد ایران زنده باد وطن.
